Boy Blunder wordt een vent
Nieuwe Revu - 15-11-'06
Geniaal, grillig en een grote bek. De drie g's van Robin van Persie. Is hij de fraaie toekomst van het Nederlands elftal, of is het wachten op de volgende misstap van deze 23-jarige straatvechter?
Charlton Athletic - Arsenal, 30 september 2006. Het is de 27ste minuut van de Londense derby in The Valley wanneer Robin van Persie weer eens een waas voor zijn ogen heeft. Slachtoffer is landgenoot Jerrel Hasselbaink die meer verbaasd dan boos reageert op de doodschop. De dader krijgt geel. Had net zo goed rood kunnen zijn.
Hoofdschudden in de pressbox. Rare gozer die Van Persie, niks aan de hand en dan zo door het lint gaan.
Vijf minuten later. Weer hoofdschuddende verslaggevers. Van Persie heeft zijn andere kant laten zien, zijn beste, en met een ferm schot de 1-0 voorsprong van Charlton teniet gedaan.
In de rust, thee en discussie in de pressbox. Van Persie, wordt dat nou de nieuwe Bergkamp, of gaat hij die idioot van een Gascoigne achterna?
En dan is daar, in de 49ste minuut, ineens die waanzinnige goal, de goal waarvan Gary Lineker, oud-topspeler en presentator van BBC's Match of Day zegt: ‘Zo'n goal hebben we allemaal wel eens gemaakt. In onze dromen.'
De verre voorzet van rechts, van de opgerukte back Emmanuel Eboué, daalt al weer een beetje als Robin van Persie komt aansnellen. Ter hoogte van de zestien meterlijn maakt de nummer 11 van Arsenal zich los van de grond en neemt de bal vol op zijn linker. De vliegende volley veroorzaakt een granaatinslag in het Charlton-doel. Extase, niet alleen bij de maker van de goal zelf, maar ook bij zijn ploegmakkers. Thierry Henry, de Franse ster, is er als eerste bij en fluistert zo te zien allemaal lieve woordjes in het oor van Van Persie.
En coach Arsène Wenger rept na de 2-1 zege van Arsenal van de ‘goal of a lifetime, kaliber Bergkamp'.
Een week na Charlton - Arsenal zweeft Robin van Persie vrolijk verder, in de Bulgaarse regen. In Sofia is hij veruit de beste man van het doorweekte veld. Wonderbaarlijk genoeg blijft het Nederlands elftal op 1-1 steken, maar de grote winst van Bulgarije-uit, roepen de commentatoren in koor, is dat Oranje eindelijk zijn leider heeft: Robin van Persie, 's lands beste aanvaller sinds Marco van Basten.
Vier dagen later houdt Nederland zich ternauwernood Albanië van het lijf (2-1). Na een vlotte start, draait Oranje steeds stroever en het lukt de nieuwe leider maar niet om zichzelf en zijn elftal weer aan de gang te krijgen. Robin van Persie, de grote roerganger van het nationale vlaggenschip? Afwachten nog maar even.
Winnaar van de UEFA Cup in 2002, slaande ruzie met zo'n beetje alles en iedereen bij Feyenoord, teruggezet naar het tweede elftal, gemolesteerd door doorgedraaide Ajax-fans, doorgebroken bij Arsenal en het Nederlands elftal, opgepakt en vastgezet op verdenking van verkrachting, vrijgelaten, vrijgesproken en uitblinkend op de Engelse velden en op het WK. Dat alles in vier jaar tijd.
Begin september maakt Robin van Persie met The Daily Express de voorlopige balans van zijn carrière op. The Express mag dan een akelig rechts tabloid zijn dat zijn schreeuwerige nieuws geregeld uit de duim zuigt, de sportredactie is goed ingevoerd en redelijk betrouwbaar. Reporter Mark Fleming begint met een opsomming van de incidenten die de nog jonge Arsenal-crack op zijn geweten heeft waarna de potentiële opvolger van Dennis Bergkamp, adus de krant, sprekend wordt ingevoerd.
Van Persie zegt dat hij zich in no time enorm heeft ontwikkeld, als persoon én als voetballer. ‘Ik ben sterker van geest geworden, meer in balans.' Dan vertelt hij een mooi verhaal over de nieuwe oogst van Arsenal, jonge gassies die net zo doen als hij ooit bij Feyenoord deed. ‘Te nadrukkelijk aanwezig zijn, druk doen en veel te veel energie aan bijzaken besteden.' Van Persie kijkt naar die nieuwelingen en laat ze begaan. ‘Want ik weet uit eigen ervaring dat het volkomen zinloos is om op ze in te praten. Het proces van opgroeien is onverklaarbaar. Je moet er doorheen, zelf uitvogelen wat goed en slechts is en dat lukt je alleen door een aantal heftige gebeurtenissen mee te maken.'
Het is een gerijpte Van Persie die The Daily Express aan het woord laat. ‘Laatst zag ik mijzelf op tv en dacht: "Nou, nou, nou Robin, wat ben jij een arrogante flikker. Het zou wel wat minder kunnen. Maar die houding zegt niets over mijn innerlijk. Toch neem ik het niemand kwalijk als hij mij arrogant vindt, want zo kom ik over, dat vind ik zelf ook.'
Maar, zegt Van Persie er bij, die arrogantie is slechts schijn. In wezen deugt hij. ‘ Net als Francesco Totti. Die zag ik tijdens het WK en ik vond hem het toppunt van arrogantie. Maar op vakantie ontmoette ik een goede vriend van hem en die vertelde mij dat die arrogante patser 75 procent van zijn salaris weggeeft aan goede doelen.'
Boy Blunder turns into a man, staat boven het stuk. Meer volwassen moet ook zijn spel worden, vindt Van Persie. Niet meer zo nu en dan een mooie actie voor het applaus, maar mooie acties die de wedstrijd beslissen. Het is alsof Boy Blunder de goal tegen Charlton en zijn mannelijke spel tegen Bulgarije aankondigt.
Beeldend kunstenaar Bob van Persie treft in de zomer van 1983 een helderziende. Tenminste, de bezoekster van een expositie met wie hij in gesprek is geraakt, voorziet de geboorte van een zoon, een aparte. Van Persies vrouw is inderdaad hoogzwanger. Als Robin van Persie, geboren 6 augustus 1983, Feyenoord 1 heeft gehaald, vertelt zijn vader aan NRC Handelsblad over wat hem is voorspeld. Dat die abnormale vrouw hem toevertrouwde dat zijn zoon niet bepaald een licht op school zou zijn, maar des te meer op het voetbalveld. ‘Een Nederlands elftal-jongen, een Ferrari-jongen.'
De voetballer in Robin van Persie is nog maar nauwelijks opgestaan als zijn ouders uit elkaar gaan. Zijn moeder weet zich geen raad met het eigenzinnige vechtersbaasje en bezorgt hem op zijn zesde terug bij zijn vader. Dan begint het voetbalverhaal, eerst bij Excelsior, in Kralingen, waar het schoffie op straat zo venijnig van zich af leert bijten, en vanaf zijn twaalfde bij Feyenoord.
Marokkaantje noemt keeperstrainer Pim Doesburg hem. Zit heel wat in. Het grillige talent bedient zich van hetzelfde staccatotaaltje als de Marokkaanse straatjeugd. De trots van Van Persie is snel gekrenkt en dan schreeuwt het machomannetje om respect. Hij hecht zeer aan uiterlijk vertoon en wil alle aandacht. Robin van Persie, de bink, een narcist. Een talentvolle Hollandse etterbak temidden van kut-Marokkaantjes, zijn beste vrienden.
Wie zo veel aanleg als Van Persie heeft, moet wel overtuigd van zichzelf zijn. Het probleem met de jonge Robin is dat hij dat ook nadrukkelijk laat zien. Aan hiërarchie heeft hij maling en daarom duwt hij Pierre van Hooijdonk opzij om als broekie in Feyenoord 1 een vrije trap te nemen. Niet zo slim.
Hij laat als linksbuiten weliswaar prachtige passeerbewegingen, afgemeten voorzetten en verraderlijke schoten zien, maar hij wekt ook ergernis. Bij zijn medespelers en bij trainer Bert van Marwijk.
Als Feyenoord drie maanden na het winnen van de UEFA Cup in Istanbul voorronde Champions League speelt, zit Van Persie op de bank. Een kwartier voor tijd mag hij warmlopen, maar in de ogen van de technische staf doet hij dat zo lamlendig dat hij meteen weer kan gaan zitten. Feyenoord wint en bij de viering van het bereiken van de Champions League negeert Van Persie de uitgestoken hand van Van Marwijk. Ook niet zo slim. Het komt nooit meer goed tussen de verongelijkte speler en de geïrriteerde trainer.
Van Persie is al twee seizoenen aan het aanmodderen bij Feyenoord als het keerpunt zich aandient. Sportpark De Toekomst, 15 april 2004. Twee jaar na zijn UEFA Cup-finale moet Van Persie van Van Marwijk met Jong Feyenoord naar Ajax. Op de tribune zit chief-scout Steve Rowley van Arsenal. Die ziet hoe zijn target zich sterk staande houdt in een ongekend vijandige sfeer. Van Persie is het mikpunt van door bier en wiet opgefokte Ajax-fans. Na afloop wordt hij bestormd, geschopt en geslagen door een krankzinnige meute. Hij weet zich op de been houden en dat is zijn redding, zal hij geëmotioneerd verklaren als de razernij achter de rug is. ‘Was ik onderuit gegaan dan hadden ze me dood geschopt.'
Rowley weet genoeg. Behalve verschrikkelijk goed voetballen, kan Van Persie ook geweldig afzien. Voor de duvel nog niet bang, noteert de scout en Arsenal meldt zich bij Feyenoord. PSV en Sevilla, die Van Persie ook willen, worden van het vinkentouw verjaagd.
Marokkaantje begint in Londen spraakmakend. Hij schaft zich een BMW van 60.000 pond aan en rijdt de patserige bolide meteen in de prak. Boy Blunder. Maar coach Wenger heeft geduld met ‘m, wint zijn vertrouwen en krijgt respect en geniale momenten terug. Twee goals van Van Persie brengen Arsenal in de finale van de FA Cup en drie jaar na de UEFA Cup pakt de Ferrari-jongen zijn tweede prijs.
Van Arsenal mag hij door naar het Nederlands elftal voor een invalbeurt thuis tegen Roemenië en een basisplaats plus doelpunt uit tegen Finland. Van Persie is weer wat hij wezen wil: de bink en zo wordt ook hij gezien als hij met zijn Marokkaanse vrienden stoom gaat afblazen in Rotterdam.
Een glorieuze stapavond eindigt in een hotel niet ver van huis, niet ver van zijn jonge echtgenote, Bouchra, een Marokkaanse. Macho Robin heeft sex met Sandra, de ex-miss Nigeria Nederland. Het is sex met gevolgen want de dochter van een Nederlandse vader en Nigeriaanse moeder klaagt de beroemde, nog altijd jonge voetballer aan. De sex zou onvrijwillig zijn geweest.
Van Persie zit twee weken in de bajes. Boy Blunder is zich van geen kwaad bewust, al dringt het wel tot hem door dat het niet zo slim was om in dat hotel verzeild te raken. De cel is een hel voor de ongedurige voetballer die thuis al na een paar uur de niet te beteugelen aandrang voelt om er op uit te gaan. Probeer het dan maar eens 23 uur per etmaal uit te houden op een paar vierkante meter.
Na twee weken mag Van Persie gaan en terug in Londen is het wederom Wenger die hem in bescherming neemt en hem de tijd gunt om weer in zijn beste doen te raken. De strafzaak-Van Persie wordt geseponeerd, wegens gebrek aan bewijs. Grote opluchting en de wereldvoetballer van wie Wenger weet dat die in ‘dat speciale geval uit Holland' schuilt, komt steeds meer los.
In januari 2006 wordt Van Persies contract met Arsenal tot 2011 verlengd. Ter verklaring zegt Wenger op de website van de club: ‘Robin van Persie is een stuk volwassener geworden en heeft zich vooral als teamspeler ontwikkeld. Als hij zo doorgaat, kan hij een grote voetballer worden, in de klasse Dennis Bergkamp.'
Zo doorgaan, doet Van Persie op het WK waarin hij als enige Oranje-speler constant goed is. En na de zomer manifesteert hij zich steeds vaker als een stijlkunstenaar in de klasse Bergkamp. Bij Arsenal doet hij volop mee in het flitsende positiespel, hij verstaat de kunst van het één keer raken. Bij Oranje is hij als linkspoot op de rechterflank de man van de acties én de goals. Passen, passeren, spelverdelen, het zijn de drie p's van Bergkamp die hij inmiddels ook onder de knie heeft.
Wat hem onderscheidt van zijn gepensioneerde mentor bij Arsenal is zijn grote bek. Maar daar komt niet alleen maar stoere praat meer uit. Niet alleen tegenover The Daily Express, maar ook tegenover Sportweek uit hij zich in september volwassen en met zelfkennis. Over die vuiligheid die nog uit zijn spel moet, dolle tackles uit frustratie om een arbitrale beslissing. ‘Ik heb het te vaak, dat ik reageer terwijl ik eigenlijk even tot vijf moet tellen. Zo van: oké, de scheids heeft die beslissing genomen, niets meer aan te doen, sluit jezelf even af en weer verder gaan.'
Het gaat waarlijk de goeie kant op met Van Persie. Tot vijf tellend in de voetsporen van Bergkamp.
Jaap Visser - 15-11-'06